Ël molàire (1748)

Sa, sa, chi a ciama sì ‘l molàire

ch’ ven da Paris ?

I son tornà ch’a l’é pa vàire

an cost pais.

Se veule un bon ciaramolat,

quandbin quàich vòta i stramba,

con tut lo-lì son un omnat

che seu ‘l mesté sot gamba.

Se chërde nen fé un pò la preuva

se i sai molé,

porté ‘d framenta frusta e neuva 

e sté a osservé

com’a jë fareu la ponta e ‘l taj

ché  veuj ch’iv maravìe.

Voi i diré che j’avì mai

vëddù ‘d còse parìe.

S’j’heu bin la borsa un pòch lingera,

còs’é  lo-lì?

Tant j’é gnun su còsta tera

pi alegher ëd mi.

Përchè ch’im seu pro dësgagé

Iv conto pa na stòria,

sai guadagneme da mangé

e fé ogni tant baldòira.

Al folat, malinconia

e chi stà a covela an sen,

chi veul ëd crussi ch’as jë pija,

ch’mi në veuj savej ëd nen. (ripete tre volte)

Cheur giojos ël cel l’agiuta,

l’é un provèrbi bin antich,

sta rason chi la disputa l’é na testa d’arabich. (ripete tre volte)

Lascia un commento

Il tuo indirizzo email non sarà pubblicato.