Le deformità di una figlia che stimandosi bella vuole maritarsi (1731)

A j’é un partì ch’ l’é bel

e bon, d’una matòta,

ma a l’é sensa fardel

e sensa dòta;

a l’é mach àuta un fus,

tuta gheuba e stòrta,

con col mostass ch’a-j lus,

tra giàuna e smòrta.

L’ha pro doi grand eujass,

ma l’un e l’àutr a-j cola,

e tut ël dì ‘l morflass

ch’a-j va ‘nt la gola;

l’é pitocà da bon

da quantità ‘d vairòle 

e, sot a col manton,

carià dë scròle.

Sul nas a l’ha ‘n boton

ch’ l’é gròss com una bòcia,

la plofra dël manton

ch’a-j fà sacòcia;

a l’ha un pì bel bochin

pì largh d’una savata,

e con un mostassin

fàit a pignata.

A mangia com un crin

e a bèiv com na vaca

a l’é, sèira e matin,

sempre ambriaca;

a l’ha n’armada ‘d poj,

l’é tuta mal uguala,

d’un brass e d’un gënoj

e d’una spala.

A l’ha l’odor ‘d punas 

e a venta sempre steje

lontan sinch ò ses pass

s’un veul parleje.

Lassela pa scapé,

lassela pa pì ‘ndé via

la treuve nen doman

n’àutra parìa.

Lascia un commento

Il tuo indirizzo email non sarà pubblicato.