Le deformità di una figlia che stimandosi bella vuole maritarsi (1731)

A j’é un partì ch’ l’é bel

e bon, d’una matòta,

ma a l’é sensa fardel

e sensa dòta;

a l’é mach àuta un fus,

tuta gheuba e stòrta,

con col mostass ch’a-j lus,

tra giàuna e smòrta.

L’ha pro doi grand eujass,

ma l’un e l’àutr a-j cola,

e tut ël dì ‘l morflass

ch’a-j va ‘nt la gola;

l’é pitocà da bon

da quantità ‘d vairòle 

e, sot a col manton,

carià dë scròle.

Sul nas a l’ha ‘n boton

ch’ l’é gròss com una bòcia,

la plofra dël manton

ch’a-j fà sacòcia;

a l’ha un pì bel bochin

pì largh d’una savata,

e con un mostassin

fàit a pignata.

A mangia com un crin

e a bèiv com na vaca

a l’é, sèira e matin,

sempre ambriaca;

a l’ha n’armada ‘d poj,

l’é tuta mal uguala,

d’un brass e d’un gënoj

e d’una spala.

A l’ha l’odor ‘d punas 

e a venta sempre steje

lontan sinch ò ses pass

s’un veul parleje.

Lassela pa scapé,

lassela pa pì ‘ndé via

la treuve nen doman

n’àutra parìa.

Ël molàire (1748)

Sa, sa, chi a ciama sì ‘l molàire

ch’ ven da Paris ?

I son tornà ch’a l’é pa vàire

an cost pais.

Se veule un bon ciaramolat,

quandbin quàich vòta i stramba,

con tut lo-lì son un omnat

che seu ‘l mesté sot gamba.

Se chërde nen fé un pò la preuva

se i sai molé,

porté ‘d framenta frusta e neuva 

e sté a osservé

com’a jë fareu la ponta e ‘l taj

ché  veuj ch’iv maravìe.

Voi i diré che j’avì mai

vëddù ‘d còse parìe.

S’j’heu bin la borsa un pòch lingera,

còs’é  lo-lì?

Tant j’é gnun su còsta tera

pi alegher ëd mi.

Përchè ch’im seu pro dësgagé

Iv conto pa na stòria,

sai guadagneme da mangé

e fé ogni tant baldòira.

Al folat, malinconia

e chi stà a covela an sen,

chi veul ëd crussi ch’as jë pija,

ch’mi në veuj savej ëd nen. (ripete tre volte)

Cheur giojos ël cel l’agiuta,

l’é un provèrbi bin antich,

sta rason chi la disputa l’é na testa d’arabich. (ripete tre volte)

IL PAESE DELLA CUCCAGNA (1734)

Col famos pais ‘d cocagna

a l’é peui un gran pais,

gnun lavora la campagna,

pur a smija un paradis;

lì, chi veul fé ‘l gargh, lo fassa, 

j’é pa gnun ch’a lo ambarassa.

Fà nen bsògn ëd travajé

për vagnesse da mangé.

An fiocand a-i ven ëd lasagne

larghe tre travèrs ëd dii,

e ‘d michëtte a gran cavagne

con ëd bon maron candì.

Quand a-i ven peui la tempesta,

tuti, anlora, a fan gran festa

ël cel a sversa giù a baron,

ale, cheusse ‘d gròss capon.

Le nosere a fan ëd quajëtte,

a basta andeje a dëstaché;

salamin e sautissëtte,

pì ‘t na cheuje e pì na j’é ;

‘t veule peui ëd paste dosse,

bianche, giàune, vërde o rosse? 

Spassigiand long ij rivass

it na treuve a ògni pass.

A ògni pass a-i é ‘d fontan-e

‘nvece d’aqua a pisso ‘d vin:

porté cope ò damigian-e

për ciucé col vin divin.

Moscatel e malvasìa

a l’é del pì bon ch’a-i sìa:

sensa spende un sol dané

fin ch’as veul as peul cimpé.

E se për poltronerìa

i vorèisse sté a durmì,

sté sigur, gnun av dësvija

fuss-lo pura già mezdì.

Strojassà ch’i sie ‘nt la stansa, 

ronfé pura a chërpa-pansa: 

l’é la mòda del pais,

ognun fà sò sghiribiss. 

An cost pais s’i veule andeje,

deuve savej bin la stra.

Ma a l’é còsa da penseje,

për le gran dificoltà,

përchè a venta savej core

për des agn e quìndes ore,

ant ël dur e un pò ‘nt ël mòl,

con la pàuta fin-a al còl.

Roberto Balocco: dai trobadour alla piòla

Roberto Balocco a l’é restà, për la pì part d publich, ël cantor ëd le piòle. An vrità, Roberto a l’ha fàit motobin d’àutr ant la soa carriera. Visadì un travaj fiamengh d’arserca (con Piergiorgio, naturalment. A venta mai dësmentielo) ant ël creus ëd le reis ëd la mùsica piemontèisa. A parte dai trobadour e an passand për Isler e Broferi. A dimostrassion ëd sòn, an pias buté donca su nòst sit un cit campion ëd tut lòn ch’a l’é stàit cost travaj. Bon divertiment!

Roberto Balocco è rimasto, per la maggioranza del pubblico, il cantore delle piòle. In verità, Roberto ha fatto molto altro nella sua carriera. Cioè un lavoro meraviglioso di ricerca (assieme a Piergiorgio, naturalmente. Non bisogna mai dimenticarlo) nel profondo delle radici della musica piemontese. A partire dai troubadour e passando per Isler e Brofferio. A dimostrazione di ciò, ci piace mettere sul nostro sito un piccolo campionario di quello che è stato questo lavoro. Buon divertimento!

J’ORIGIN ËD LA CANSON PIEMONTÈISA – LE ORIGINI DELLA CANZONE PIEMONTESE

IGNAZIO ISLER: ËL PÌ GRAND POETA DEL ‘700 – IL PIÙ GRANDE POETA DEL ‘700

ANGELO BROFFERIO: ËL PÌ GRAND POETA DEL 1800 – IL PIÙ GRANDE POETA DEL 1800

LA VEJA PIÒLA: LE CANSON DIJ TOROTOTELA – LE CANZONI DEI CANTASTORIE TRA PIANO A MANOJA E IL WEST

LA PIÒLA NEUVA: DA LA SCONDA GUÈRA MONDIAL A ANCHEUJ – DALLA SECONDA GUERRA MONDIALE AD OGGI

LE CANSON PËR LE MASNÀ – LE CANZONI PER I BAMBINI