IL PAESE DELLA CUCCAGNA (1734)

Col famos pais ‘d cocagna

a l’é peui un gran pais,

gnun lavora la campagna,

pur a smija un paradis;

lì, chi veul fé ‘l gargh, lo fassa, 

j’é pa gnun ch’a lo ambarassa.

Fà nen bsògn ëd travajé

për vagnesse da mangé.

An fiocand a-i ven ëd lasagne

larghe tre travèrs ëd dii,

e ‘d michëtte a gran cavagne

con ëd bon maron candì.

Quand a-i ven peui la tempesta,

tuti, anlora, a fan gran festa

ël cel a sversa giù a baron,

ale, cheusse ‘d gròss capon.

Le nosere a fan ëd quajëtte,

a basta andeje a dëstaché;

salamin e sautissëtte,

pì ‘t na cheuje e pì na j’é ;

‘t veule peui ëd paste dosse,

bianche, giàune, vërde o rosse? 

Spassigiand long ij rivass

it na treuve a ògni pass.

A ògni pass a-i é ‘d fontan-e

‘nvece d’aqua a pisso ‘d vin:

porté cope ò damigian-e

për ciucé col vin divin.

Moscatel e malvasìa

a l’é del pì bon ch’a-i sìa:

sensa spende un sol dané

fin ch’as veul as peul cimpé.

E se për poltronerìa

i vorèisse sté a durmì,

sté sigur, gnun av dësvija

fuss-lo pura già mezdì.

Strojassà ch’i sie ‘nt la stansa, 

ronfé pura a chërpa-pansa: 

l’é la mòda del pais,

ognun fà sò sghiribiss. 

An cost pais s’i veule andeje,

deuve savej bin la stra.

Ma a l’é còsa da penseje,

për le gran dificoltà,

përchè a venta savej core

për des agn e quìndes ore,

ant ël dur e un pò ‘nt ël mòl,

con la pàuta fin-a al còl.

Lascia un commento

Il tuo indirizzo email non sarà pubblicato.