L’erbassa – La mauvaise herbe

Ël di dla glòria a l’é rivà,

a mila a mila a son s-ciopà,

mach mi i conòsso ‘l disonor

d’esse nen mòrt sël camp d’onor.

Lo sai, mi son l’erbassa,

brava gent, brava gent,

ch’a mangio gnanca ij crin

e j’àutre bestie ‘d minca rassa.

La mòrt a l’ha massà j’àutri,

brava gent, brava gent;

nen mi, për grassiadei,

a l’é inmoral ma a l’é parèj.

La la la la la la la la la

La la la la la la la la la

E mi ‘m domando

bele adess

s’i vivo ‘n pòch

përchè av rincress.

Quaich bela fija da marciapé

A vòlte am lassa pacioché

Tòch ëd soa pel, bin bin ëstërmà

Che mai gnun ëd j’àutri a l’ha tocà.

Lo sai, mi son l’erbassa,

brava gent, brava gent,

ch’a mangio gnanca ij crin

e j’àutre bestie ‘d minca rassa.

Për mi col ch’j’àutri a cato,

brava gent, brava gent,

l’é gratis moto spess,

a l’é inmoral ma fà l’istess.

La la la la la la la la

La la la la la la la la

E mi ‘m domando

Bele adess

S’i amo ‘dcò mi Përchè av rincress .

Lascia un commento

Il tuo indirizzo email non sarà pubblicato.