Marcia ‘d nòsse – La marche nuptial

Mariagi d’amor, nòsse d’òr e d’argent,

mi i l’hai vist maridesse tute sòrt ëd gent,

nòsse ‘d pòvri balòss, nòsse ‘d gran milionari

e nòsse ‘d garson che a disijo d’esse impresari.

Vivèissa pura fin-a sent’ani e pì an là

a-i é n’arcòrd che mi i l’avrai mai dësmentià :

a l’é col ëd le pòvre nòsse, cand mè pare e mia mare

as son marià an Comun, con sindich e fanfare.

Mariand-se an s’un biròcc, mal rangià e rusolent,

tirà dai nòst amis, possà dai nòst parent,

ij mè doi vej moros a l’han risòlt ël problema

dòp tanti ani d’amor e ch’a seurtìo ansema.

Cortegg nunsial parèj as vëddìa nen tuti ij di :

la gent a stasìa a vardé con euj da pess bujì,

an vardavo curios, come ‘d vache a la fera

përchè a l’avìo mai vist mariesse an sta manera.

Ël vent a taca a sofié com’a fùissa ‘nrabià,

portandse via ‘l capel ëd mè pare e dj’invità

e na pieuva a ven giù, na pieuva dle pì gròsse

coma për fé u’n dispet a cole pòvre nòsse.

Dësmentierai pì nen la sposa tuta an pior

cunand com’un masnà ‘l sò massolin ëd fior.

Mi për tirela su, consolela na frisa,

i cantava mëssa granda al son ëd la mia fisa.

Co ‘j pugn levà su al cel tuti quanti a crié:

“Le nòsse, Giuda fàuss, a l’han da continué,

“se Nosgnor a l’é anrabià, se quaidun a l’é invidios,

“foma nòsse l’istess, eviva eviva jë spos !”

Lascia un commento

Il tuo indirizzo email non sarà pubblicato.