QUAND CH’A TAPARO IJ CIOCH

Quand ch’a taparo ij cioch fòra dle piòle

mi i vëddo le contrà ch’a fan zigh-zagh

le gambe ‘m ten-o nen, im jë sento mòle

e adess ch’i rivo a ca, nosgnor che frach;

m’aspeta col velen ëd la mia giojassa,

ch’am fà ‘l riceviment con la ramassa.

Ò lun-a, giutme tì, dame un consèj:

còsa ch’i deuvo fé quand ch’i l’hai sèj?

La lun-a daré ‘d n’angol a fà babòja

e a rij con soa facia paciofluva,

e mi l’anvito a bèive, l’anvito a fé na buva

d’ës mè vinòt, fàit pròpe mach con d’uva.

La colpa a l’é d’ës vin ch’a anvita a bèive

e a rifiuté l’anvit mi i son nen bon;

a l’é un vin pròpe da abate, un vin da prèive,

è lui che mi ci induce an tentassion.

Quand i sento col dosset ch’am fris an boca

dësmentio ‘d pianté lì, i ciapo na cioca.

A l’é dòp ch’i l’hai beivù che mi ‘m pentiss

ò lun-a gavme ti d’ant ij pastiss.

La lun-a am guarda con soa facia dròla,

a ‘s cogia su ‘n nuvlòt ch’a-i fà da cun-a.

Su, dime na paròla e mand-me un pò ‘d fortun-a,

giuta n’amis, fà nen la fòla lun-a.

Ehi lun-a, ti ‘t ses rotonda e i son rotond ëdcò mi

beivomne ‘n mes litròt, domse dël ti.

Lascia un commento

Il tuo indirizzo email non sarà pubblicato.