Vita

Scota vita: ‘l temp ch’a passa mi i veuj nen ch’a sìa perdù

i veuj passelo ‘nsema a ti, con gòj, amor e speransa

I veuj sërché ij soris ëd la gent ant j’euj ‘d chi a spera

ant lë sguard ëd chi a la perdù

e parleje dël mond ch’a gira ‘ncora

I veuj sërché ‘l baticheur dij mè pì bèj pensé

canté le mie canson pì bele, cotlosé[1] ij mè seugn

antant che ‘l temp a passa

Chi am vorrà bin për sempre …?

i lo capirai da j’euj ch’a brilo …

An sostansa, vita, quand ch’a sarà finì ‘l mè temp

i veuj che ij mè seugn pì bèj a-i pòrta via quaidun

quaidun ch’a l’ha vorsume bin dabon

quaidun ch’a resta sì ‘nt ës mond …


[1]    Verbo ascoltato dall’autore nella  sua infanzia ma non usato nella cosiddetta koinè; il Vocabolario  Piemontese di Camillo Brero, qui usato come riferimento, per coccolare propone poponé o sulié

Lascia un commento

Il tuo indirizzo email non sarà pubblicato.