Un pòch ëd ti

Vive ‘n pòch pì ‘n là, guardé la vita core

come na masnà ch’a gieuga e anventa na stòria tuti ij di

ma ti it ses sempre si ‘nt ij pé, mè cheur pien ëd magon mufì

Scusa vita… e va, continua a core, mi i starai pì ‘n là

s’it casche e t’antrape, ij mè magon mufì mi i-i pòrto ‘nsema a mi

ti it j’avras nen ant ij pé … rassegn-te  pa!

Va lontan e serca ‘dcò për mi

col prà, col cel për gieughe ‘ncora … vita

stete sempre adòss … stà atenta vita: it casche e të s-ciape j’òss

J’ani ch’a passo a divento come ‘l fer

e a pèiso ‘nt ëst’infern dël temp passà ch’a brusa ‘ndrinta al cheur

Ti lontan, magari ‘n pòch pì ‘n là, fà finta ‘d gnente

e ciam-te ‘ncora VITA, vita sensa temp, regal dal cel, poesìa

për feme content

St’òmo da gnente ch’anventa ‘ndrinta ‘d mi ste scuse, di për di

për nen paghé la sal, ës folaton falì, lassom-lo perde e ‘ndoma ‘n pòch pì ‘n là

dame na man, provomje ‘ncora, vita …

Ant ël cel na nivola as trasforma e a diventa na montagna ‘d seugn

ch’a vivo e a divento la mia stòria tuti ij di

e ij mè magon mufì i-j dësmentio ‘nsema a ti …

Lascia un commento

Il tuo indirizzo email non sarà pubblicato.