TURIN

Mi i peuss ciancé fin ch’i vë stofio ëd mila còse bele che Turin a l’ha:

la Mòle, ël Valentin, ël Pò, le piasse, i monument, ij cors, ij viaj le strà;

Mi però i veuj nen parlé ëd tute coste cose ch’i conòsse già;

le còse ch’i veuj dive mi son cole ch’as respiro quand ch’i tiro ‘l fià.

Le còse ch’i veuj dive mi son cole ch’as nufio e as peulo pa toché,

ma son le còse ‘d tuti ij dì che ti o chiel o mi, che tuti a peulo fé

për conòsse ‘n pòch Turin a bzogna podei vive serte sensassion,

ansoma veuj parlé dle còse ch’as nòto nen ma a-i son.

Quand d’invern a fà ‘n ginich che a dila come a l’é patela ij malvestì,

mi m’àusso a la matin bonora për andé al rusch, che a smija gnanca dì,

quand seurto dal porton i tornëria a ca, a smija ‘d respiré velen,

e a tira un-a ‘d cole bise che j’orije as chërpo e ‘l nas as sent pì nen.

Mi guardo an tèra e contra ij mur a-i son doi dii ëd brin-a, ma color carbon,

peui i sàuto sla mia bici, veja un pòch rusnenta ch’i l’hai catà al Balon,

pedalo a travajé con j’euj velà dal frèid subiand ël sòlit ritornel

cò l’hai an drinta ‘l cheur a l’é Turin, ch’a sia brut ò bel.

A riva peui la primavera e tut an drinta a mi a taca a formiolé,

quand ch’a-i é na giornà bela a l’é na tòrtura andé a travajé,

am piasëria andé an colin-a ansema na porila, stend-me ansima ‘n prà

e su l’ërbetta ciolarin-a cheuje ‘l pì bel fior che la natura a l’ha.

E peui d’istà ël sol ch’a pica, a fa slingué l’asfalt e sveuida la sità,

mi penso: “A son andassne tuti an ferie, finalment peuss gòde ‘n pòch ëd tranquilità”

I vado a fé doi pass an centro e ‘nvece lì i treuvo ‘l sòlit gran bordel

Cò l’hai an drinta ‘l cheur a l’é Turin ch’a sia brut o bel.

Quand d’autunn ël sol ch’a cala con ij sò penej a pitura tut ëd ross

mi setà su na banchin-a anvisco na sigala im sento un pòch nervos,

vëddo le feuje sëcche, un-a dòp l’àutra, ch’a casco giù dal cel,

penso che ant la mia vita a-i son nen tante còse ch’a l’han gust d’amel.

Ël vent a pija d’infilà le nòstre vie drite e a intra fin-a ‘nt j’òss,

mi ‘m na vado al Michelotti, i marcio su e giù come cercand queicòs,

peui i m’anfilo ant una piòla e ‘m faso doe anciove e mes litròt ëd vin,

mi anlora ‘m sento propi come fuissa an drinta ‘l cheur ëd Turin.

Lascia un commento

Il tuo indirizzo email non sarà pubblicato.