Ven che ‘ndoma

Ven che ‘ndoma, ven che ‘ndoma,

ven che ‘ndoma al forn a fé ‘l pan

ven sì sota, ti ven sì sota,

ven sì sota al mè pastran.

La galaverna ‘d prima matin

a fà bianch ch’o smija fiocà

mi ‘m ricòrd j’eva ‘ncó ‘n matotin

con mè barba ar forn ëd ra borgà

Chiel om diva, chiel om diva:

S’i t’é brav dòp it fas doi torcèt,

con ër sucre tut ansima

marmëlata ‘d mai-cògn e cochet;

ma fate lesto e bogia sti pé

j’é ‘ncó ‘l forn tut da scaudé,

con dër lëgne e dij sarmenton

foma ‘n pan ch’o-i é gnente ‘d pì bon!

Col calor col profum

cola sësta ‘nt ra carëtta da man

cola lus, mach un barlum

e sfornàumo a brassà ‘d col bel pan

e na fam ch’o smija ‘ncó ‘d sentì

ra mia pansa bërboté

a son moment che ti ‘t pòrti con ti

a son dij gust ch’os fan nen dësmentié

Ven che ‘ndoma, ven che ‘ndoma

ven che ‘ndoma al forn a fé el pan

ven sì sota, ti ven sì sota

ven sì sota al mè pastran.

Lascia un commento

Il tuo indirizzo email non sarà pubblicato.