Nòst gieugh

Ti it vas vers ël sol, ij gieugh a son finì

i treuvo pì nen paròle për fete resté si

bele për poch: gieughe, prové a ‘nventé na vita

fòra da coj binari strèit, scontà, sempre ‘n salita

Am ësmija ‘d diventé mat, a son tròpi ormai ij pensé

che mi i l’hai dedicate, an malora ‘dcò l’amor …

a riva come na fior, përfumà e poi passìa

a saria stàit mèj n’amis …

Quand ch’it anvente ‘n seugn

it treuve chi a n’ha dë bzògn

për deje ‘d ti quaicòs che mai ti it l’has avù

S’a fùissa nen ël sol col cit pontin lontan

torna… i të speto; adess va via, fà pian …

Lascia un commento

Il tuo indirizzo email non sarà pubblicato.