Piemontèis

Andoa a son finì ij Piemontèis

Ij legendari “Bogianen”

Ch’l’han nen tremblà

Dnans ij fransèis, dnans a j’alman?

Coj òmo fier e ‘n pò testard

Co ‘l pass pesant da montagnard

Ch’l’han fecondà

Sta nòsta tèra tribulà.

Andoa a son finì coj Piemontèis

Con la vos dura e ’l cheur dë vlù

Ch’a l’han lotà, ch’a l’han sofert

Ch’a l’han përdù?

Coj travajeur sensa soris

Ch’a l’han piantà nòste radis

Sota le fiòche

Sota ‘l tuf, sota ‘l cel gris.

Rit.

Lontan, lontan,

come ‘n lament as  leva na canson

a l’é ‘l sospir profond ëd la tradission

ch’a smija bësbijé ‘nt j’orìe ‘d nòsta gent

“Dësvijte bogianen. Àussa toa front

Arvendica toa tèra, tò Piemont!”

Andoa a van ij Piemontèis

Con cola facia d’artajor

Ch’a smija speté

La man dël prèive, dël sotror.

E con ël cul ansavonà

Da presenté come ‘n bochèt

Al prim beté

Ch’a mostra j’ale da galèt.

Andoa a van ij Piemontèis

Co ‘l còl ëstòrt e ij sòld an man

Për marcandé

Un pò d’ilusion fin-a a doman

Con le scalòsse fòra dl’uss

Për fé pì an pressa a ‘mpajé ij tond

Se ‘n deficent a crija ch’a-i é la fin dël mond.

Rit.

Andoa a finiran ij Piemontèis

Con l’italian an mes ai dent

E con le fomne

E ‘l sol dij napoli ‘nt la ment?

Le  braje pien-e ‘d confusion

Grassios cadò ‘d coj pelegrin

Mandà da Roma

An nòste vigne a fé ij padron.

Andoa a finiran ij Piemontèis

Con le man veuide e ij tubo pien

D’imposission, nacià, gabele, umiliassion

Sensa ‘n drapò, sensa destin,

tra pizze, mafia e mandolin,

sensa ideal, sensa në spron.

Sensa ambission…

Rit.

Lascia un commento

Il tuo indirizzo email non sarà pubblicato.