MIA SOLITUDIN

Mia solitudin a l’ha ‘n vel

Fàit ëd miserie e d’arcansiel

Un vel da sposa soagnà

Da giornà ‘d sol angarlandà

Da neuit profonde, tribulà

Da s-ciavitù e libertà.

Mia solitudin a l’é na fior

Fàita ‘d malinconìe d’amor

Ëd vele bianche an mes al mar

Andoa ij cavaj a van sfrandà

Vers l’orisont sensa confin

Con le legende dësmentià

Rit.

i-é gnun al mond ch’a peul compré

mia solitudin e s-cianché

sò vel da sposa angarlandà

andoa a nass mia libertà

Sarai mai sola con chila davsin

A l’é mia sposa e mi i-j veuj bin.

Mia solitudin a l’é ‘n cel

Cunà dai vent ch’a crijo ‘l nòrd

Andoa as rampio, fra j’asard

Le nostalgìe ‘d montagnard

Andoa a vòlo le iluson

D’un pòpol veuid ëd tradission.

Mia solitudin a l’é na stra

Ch’a meuir ant j’euj ëd mie borgà

Andoa ‘nt j’ombre dij lampion

As cocia ‘n can sensa padron

Andoa le cort l’han dësmentià

Ij pé dëscàuss ëd le masnà.

Rit.

Lascia un commento

Il tuo indirizzo email non sarà pubblicato.