La fija da dontré sòld – La fille à cinq sous

Cand mi i vivìa da cioch, da crin, da manigòld,

drinta na cròta scrosa

n’àutr pì salòp che mi a l’avìa për dontré sòld

vendume la soa sposa.

Cand mi, con intension, i l’hai portala a ca

e i-j l’hai gavà la vesta

i son ancorzume ch’i j’era stàit ambrojà

da gent nen tant onesta.

“It ses màira come ‘n ciò, riquat-te coj doi òss,

“It ses nen bastansa grassa

“e mi i l’hai tròp bon gust e son nen tant balòss

“da ‘mbrassé na carcassa.

“Va a ca, dì a tò marì ch’as ten-a coj doi scù,

“son nen mi ch’i lo ampedisso.”

Chila a l’ha rispondù, guardand con j’euj an su :

” It ses ti ch’i preferisso.

” I l’hai nen ëd la cicia a còl, it savèisse che sagrìn,

“i l’hai nen costa fortun-a !”

Mi i l’hai pijala an sij gënoj mach për contèje bin

soe còste, un-a për un-a.

“Për coj doi sòld pagà i vorìa mach savèj bin

“tò nòm e come at ciamo.”

“Im ciamo Margherita!” ” E bin, pòvra Ghitin

“sagrinte nen, mi i t’amo.”

E col gentil sach d’òss che mi i vorìa paghé

ma gnanca n’etto ‘d toma

a l’é intrame ‘nt ël cheur, i lo veui pì nen scambié

con ij tesòr ëd Roma.

Cand mi i vivìa da cioch, da crin, da manigòld,

drinta na cròta scrosa

n’àutr pì salòp che mi i l’avìa për dontré sòld vendume la soa sposa.

Lascia un commento

Il tuo indirizzo email non sarà pubblicato.