L’autor a l’autor

Për cos’é-lo ch’it sagrin-e

dle ingiustissie dël destin?

Eduché veusto le spin-e?

Slonghé ‘l bech ai canarin?

Gavé ‘d sangh da j’articiòch?

Trové dë spirit ai fabiòch?

Stat-ne sol an tòcanton

guarda ‘l mond e fà ‘d canson.

It l’has pro vist le glòrie uman-e

dai fnestron dij catafus

a l’é temp ch’i t’alontan-e

e ch’ir rije da ‘n përtus.

Dësmentià, ma indipendent,

fier e lìber e content!

Stat-ne sol an tò canton

guarda ‘l mond e fà ‘d canson.

La providensa

pretend quanci moralista

che quand l’òm as vëd a rabel

un gran merit a s’acuista

a lassé ch’a fasa ‘l cel,

pur s’i s-ciope dal nervos

përchè ‘l diav av buta an cros,

l’é pa gnente tant a-i pensa

la gran madre providensa.

Mi ch’i s-ciairo le facende

ëd costa bòcia com’a van

im na lass pa dë d’antende

dël latin dij ciarlatan.

Col ch’as treuva tra j’ambreuj,

s’a duverta nen bin j’euj,

a l’ha ‘n bel speté l’udiensa

dla gran mare rovidensa.

A la barba ‘d tut iquanti

coj ch’a fan ij savi e ij dòt

quand la pendola a va avanti

quand la sfera a marca ‘n bòt

se a l’é ora ‘d cusiné

ma a-i é gnente da toiré,

a-i ‘n fotre ‘nt la dispensa

dla gran madre providensa!

Se andand a la spassgiada

av robata un cop adòss

se fasend laserenada

uin-a stanga av rangia j’òss,

se për cas ël tò dotor

l’é parent con ël sotor

a serv a gnente la sapiensa

dla gran madre providensa.

Se un bel di, e a peul bin esse,

sensa dive né un né doi,

la giustissia, për sò interesse,

av ciapèissa an mes ai froj,

sev’agiute nen un pòch,

për Bërlich o për Bërlòch,

a v’mapica la clemensa

dla grand madre providensa.

J’òmo as giudico a la mira

dl’ëspessor dël borzachin

fin-a ‘l prèive

a veul soa lira

për dì ‘l vespr ò ‘l matutin,

e anlora cò i peuss fé

quand im treuvo sensa dné?

S’it n’has gnun, at dis “Fa sensa!”

la gran madre providensa.

Col bra’òm ch’ tuti a lodavo

për ij sò nòbil sentiment,

col che tuti a-j disìo: “BRavo,

òh che genio, òh che talent!”

L’àutra sèira a l’ospidal

a l’ha fàit ël sàut mortal

e tut lòn con l’assistensa

dla divina providensa.

Mè ritorn

Bondì, care muraje tèile d’aragn bondì,


vëdde ch’i son tornaje, guardeme torna sì.


I vëddo ‘nt un canton mè nòm scrit con ëd carbon.


Bondì, bondì, bondì, guardeme torna sì.


Për pi nen ëvnive a vëdde, pòvre muraje plà,


quanti son fasse chërde ribenedèt dai frà!


Ma mi, për pieuva e sol, i son stait sempre col.


Bondì, bondì, bondì, guardeme torna sì.


Sël nas dla Polissia, la musa dël Piemont


l’é pròpi sì ch’a vnija a carësseme ‘l front.


I sento ancor j’osej bësbijé ij mè ritornej.


Bondì, bondì, bondì, guardeme torna sì.


Lo ricordeve ancora? Combinassion fatal!


A l’era Pasqua antlora adess a l’é Natal.


Nosgnor a meuir e a nass, e am lassa mì ant jë strass.


Bondì, bondì, bondì, guardeme torna sì.


Na riga ras-cià mesa i s-ciairo ‘n pò pì ‘n là

a smija nen ch’as lesa: Viva la libertà?


Da sì com a l’é bel ël sol d’Piassa Castel!


Bondì, bondì, bondì, guardeme torna sì.


Cost mond vej

L’àutra neuit i son sogname

che ant lanav dl’eternità

Padre Eterno a l’avìa fame

Gran Castlé dla Trinità

aranbandme a Domne Dei

dagh n’uciada a cost mond vej

Miserere, l’hai sclamà

costa bòcia a va rangià!

Dite fàit al ciair ëd la lun-a

an virtù d’un mè decret

l’univers ecco as radun-a

su la piassa ‘d Cavorèt.

Bianch e nèir, giàun e ross

a tuti un pòch nervos

e a la fin… òh che piasì!

Cost mond vej i lo rangio mi.

Pr’ordiné j’afé dla tèra

su cos’é-lo ch’a fà ‘l cas?

Una dis a-i va la guèra

l’àutr a dis: a-i va la pas.

Ch’a sio Asiatich… nò African…

nò Europei… nò American…

òh che gòj, òh che piasì!

Cost mond vej i lo rangio mi.

Un a veul la primavera

n’àutr a desidera l’invern

n’àutr l’otogn en’àutr a spera

un’ istà ch’a dura etern;

un a veul ch’abio ‘l nas drit

n’àutr ësgnacà, n’àutr gròss, n’àutr cit…

Òh che gòj, òh che piasì

cost mond vej i lo rangio mi.

Ant l’Alerica a s’anrabio

për sostnì ch’i soma uguaj;

an Italia ‘s veul ch’a l’abio

mach la crëta ij cardinaj;

ij marià ‘s veulo fé frà

e ij frà aveulo esse marià.

Òh che gòj, òh che piasì!

Cost mond vej i lo rangio mi.

Chi a veul Giòrs, chi a veul Tòni

chi ‘l Talmud, chi ‘l Coran,

chi Calvin, chi san Giròni

chi la pruca, chi l’l turban.

Viva lë Czar! Viva ‘l Califf!

Viva ij Sant, Viva Bërgnif!

Padre Eterno, dime voi

com gavesse da cost patoj?

Alleluja! Cost mond vej

a starà sempre parèj!

Roberto Balocco: dai trobadour alla piòla

Roberto Balocco a l’é restà, për la pì part d publich, ël cantor ëd le piòle. An vrità, Roberto a l’ha fàit motobin d’àutr ant la soa carriera. Visadì un travaj fiamengh d’arserca (con Piergiorgio, naturalment. A venta mai dësmentielo) ant ël creus ëd le reis ëd la mùsica piemontèisa. A parte dai trobadour e an passand për Isler e Broferi. A dimostrassion ëd sòn, an pias buté donca su nòst sit un cit campion ëd tut lòn ch’a l’é stàit cost travaj. Bon divertiment!

Roberto Balocco è rimasto, per la maggioranza del pubblico, il cantore delle piòle. In verità, Roberto ha fatto molto altro nella sua carriera. Cioè un lavoro meraviglioso di ricerca (assieme a Piergiorgio, naturalmente. Non bisogna mai dimenticarlo) nel profondo delle radici della musica piemontese. A partire dai troubadour e passando per Isler e Brofferio. A dimostrazione di ciò, ci piace mettere sul nostro sito un piccolo campionario di quello che è stato questo lavoro. Buon divertimento!

J’ORIGIN ËD LA CANSON PIEMONTÈISA – LE ORIGINI DELLA CANZONE PIEMONTESE

IGNAZIO ISLER: ËL PÌ GRAND POETA DEL ‘700 – IL PIÙ GRANDE POETA DEL ‘700

ANGELO BROFFERIO: ËL PÌ GRAND POETA DEL 1800 – IL PIÙ GRANDE POETA DEL 1800

LA VEJA PIÒLA: LE CANSON DIJ TOROTOTELA – LE CANZONI DEI CANTASTORIE TRA PIANO A MANOJA E IL WEST

LA PIÒLA NEUVA: DA LA SCONDA GUÈRA MONDIAL A ANCHEUJ – DALLA SECONDA GUERRA MONDIALE AD OGGI

LE CANSON PËR LE MASNÀ – LE CANZONI PER I BAMBINI