LA PINÒTA

LA PINÒTA

Òh Pinòta dla bela Pinòta

l’é d’un piasì mi vorìa da voi

l’é d’un piasì che mi na vorìa

l’é na neuit a durmì con voi

E vnì stasèira a li des ore

che pari e mari a sìo a durmì

E vnì staséira a li des ore

che pari a mari a sio a durmì

E li des ore n’arbàto e son-o

gentil galant s’a l’é rivà lì

l’ha dàit un càuss l’ha picà a la porta

bela Pinòta vnime a durbì

Mi son descàussa e ‘n camisòla

la mia mama l’é a durmì con mi

E vnì stasèira a j’óndes ore

che pari e mari a sio a durmì

Òh costa-sì mi la veuj contela

la veuj contela al mè pais

che na fijeta ‘d quatòrdes ani

a l’ha mename për ij barbis

O costa-sì mi la veuj contela

la veuj contela al mè pais

che na fijeta ‘d quatòrdes ani

a l’ha mename për ij barbis

LA CADREGA FIORÌA

Sapador ch’i sapi lì l’eve nen vist didàn na fija

l’oma sentila nominé ma soma pà chi sia

La savèjssi ‘n pò mosté, cento scu mi i donerìa.

Né për sent né per dosent noi tradima pà na fija

La savèjssi ‘n pò mosté, sinsent mi i darìa

conté si ‘l vòst argent conté si la vòsta moneda.

Quand l’argent a sia contà noi mostroma la fijeta

passé giù di col senté tut antorn a la nòsta vigna

Vedré reusa fiorìa e la bela andormensìa.

Col cavajer l’é ‘ndà su tut antorn a la soa bela.

Cosa fevi li didàn che seve tuta andormensìa

maledetti sapador ch’a son lor ch’a m’han tradìa

Voi tradìa lo sevi pà, voi sevi cara dolce mia

col bel castel ch’i vedi là l’é ‘l padron ëd la signorìa.

IJ TRE TAMBOR

S’a-i ero tre tambor ch’a ven-ò da la guèra

oi rataplan tan tan oi rataplan tambor

ch’a ven-ò da la guèra

E ’l pì jolì dei tre l’avìa ’n bochét ëd reuse

E la fija dël re s’a l’era a la finestra

Ò voi gentil tambor deme le vostre reuse

Si si iv jë dareu se ’m dèj vòstra përson-a

Ò voi gentil tambor andèj-lo a dì a mè pare

Ch’am dìa Signor lo re donème vòstra fija

Ò ti gentil tambor quai son le toe richësse

S’a son ël mè tambor tambor e le bachëtte

Ò vat-ne ’n pò tambor se nò it faroma pende

Soldà dël mè pais a savran bin difendme

Dime gentil tambor dime chi l’é tò pare

Ël mè bon pare a l’é ‘l re dë l’Inghilterra

IL CURATO GALANTE

Veuli ‘n pò ch’i dia pare sur curà l’ha basà mare

bala ridòn dòn déna bala ridòn eridéna dòn

Cos’it veus-to mai ch’i fassa veus-to ‘d vòlte chi la massa

Le meisin-e në son care

bastonà fan mal le spale

AVIAN JOMAI VEGU

Avìan jomài vegu i’estéle sòutà belue e valòsce se courìn apré

courìn i’estéle e nous minà courìan per vèirle a toumbà darì dii crést

darìe de brounze e bàrs vihan i’stéle sòutà e i’stéle pouìn pà pouìn pà vèire nous

l’estralòrga avìa dit zé pà anca questa zé pà anca questa la dàrriéra nuèch dàrriéra nuèch

non avevamo mai visto le stelle danzare

brillanti e sfavillanti si correvan dietro

correvano le stelle e noi bambini correvamo per vederle cadere dietro le montagne

dietro frasche e anfratti vedevamo le stelle danzare e le stelle non potevano vedere noi

l’astrologa aveva detto: “non è ancora questa, non è ancora questa l’ultima notte”

ËL FIEUL DËL RE

Ël fieul dël re s’a l’ha dait un bal e për le dòne

maridà e da maridé ò ch’a na ven-o tute quante

La bela a-j dis al sò marì ò ma lasseme ‘ndé al ballo

Ò ti al bal ti ’t n’andarei pa s’a l’é che ti ‘t ritornei mia

J’àutri a ‘ndaran j’àutri tornaran mi na fareu com’a fan j’àutri

Quand a l’é staita là ‘n sël bal ël fieul dël re o ch’a l’ha vist-la

L’ha faje fé d’un gir o doi e peui s’a l’ha menala ‘n stansa

Còs na dirà ‘l mè marì o ch’am ved pa pu ‘ndé a casa

Pensé pa pì për ël vòst marì o ma pensé d’avèjne n’àutro

Còs na diran le mè masnà o ma ch’am vëddo pa pì ‘ndé casa

Pensé pa pì për ij vòst masnà ò ma pensé d’avèjne dj’àutri

Un pò pì bel un pò pì grassios ò ma ch’a smijo al re di Francia

A l’ha menala a spassëgé an su la riva dë lo mare

Quand a l’é staita ‘n riva al mar o s’a sentissi ciamé mama

E për la gran disperassion o ma s’a s’élo campà dentro

Ël fieul dël re l’ha fala cerché e con ël clar e la lumea

A l’han trovala in mes al mar o che dai pèss l’era mangea

ËL FIEUL DËL BARBA TÒNI

L’é ‘l fieul dël Barba Tòni

Meneghin

ch’a ven da la montagna

Meneghin

con la cavagna ‘n spala

Meneghin Meneghin Meneghin ghin ghin

A ven da la montagna

Meneghin

a vend ij formageti

Meneghin

quat sold a l’etto­grama

Meneghin Meneghin Meneghin ghin ghin

A TORINO PIAZZA SAN CARLO

A Torino piazza San Carlo

là ci sta scritta la gran sentenza

cara Rosina porta pazienza

che alla morte mi tocca andar

E alla morte io me ne vado

io me ne vado innocentemente

cosa diranno di me la gente

diran che barbaro – che crudeltà

LA VESTA DIJ TRANTEDOI COLOR

Òi digh a voi bel giovo

peuss nen devi ‘l mè amor

Mè an-namorà l’é ‘n Fransa

l’é ‘n pòch pì bel che voi

S’am regalërà na vesta

di trantedoi color

Da na banda a-i bat la lun-a

da l’àutra a-i bat ël sol

Da na banda a-i bat le stèile

da l’àutra lo splendor

Ògni costura fàita

a l’é ‘n bochet ëd fior

Ògni pontà dë l’oja a l’é ‘n basìn d’amor

IJ CAVALIN

Caland giù da San Vite

na matìn-a

con na cobia ‘d cavalìn

e na viturìn-a

In mezzo ad erbe e fior

mi l’hai ‘ncontrala regìn-a del mè cheur

l’hai salutala